Ewa Dziubanii-Pniewska

Jestem mentorką. Nie dlatego, że wiem wszystko — ale dlatego, że wiem, jak słuchać. Nie dlatego, że prowadzę — ale dlatego, że idę obok.

Wierzę w kobiety. W ich siłę, która rodzi się w ciszy. W ich intuicję, która nie potrzebuje dowodów. W ich zdolność do pokonywania kryzysów i budowania siebie na nowo.

Moja rola to nie nauczanie, lecz przypominanie. Przypominam kobietom, kim są, zanim świat im powie, kim mają być. Przypominam, że ich głos ma znaczenie, nawet jeśli drży. Przypominam, że rozwój to nie wyścig, lecz powrót do siebie.

Nie jestem wszechwiedząca. Jestem lustrem, w którym mogą się przejrzeć. Jestem przestrzenią, w której mogą się rozwinąć. Jestem świadkiem ich przemiany — nie jej autorką.

Moje doświadczenie to dar, nie broń. Nie używam go, by dominować. Używam go, by dzielić się wiedzą i pomóc rozwijać skrzydła.

Każda kobieta, którą prowadzę jest nauczycielką. Każde spotkanie to wymiana. Każda rozmowa to klucz do siebie.

Mentoring to dla mnie akt miłości. Miłości do prawdy, do odwagi, do autentyczności. Miłości do kobiety, która jeszcze nie wie, że już jest kompletna.